kleine stormen, lieten wanten vallen en trapten op het lint dat mijn moeder zorgvuldig om de cadeaumanden had gestrikt.
“”Talia, schat, je bent er,”” verzuchtte Mama, terwijl ze haar in een knuffel trok.
Ik stond bij het servieskastje met een stapel dessertbordjes in mijn handen.
“”Hoi, Maris,”” zei Talia zonder haar hoofd om te draaien. “”Kun je Ivy’s autostoeltje uit de auto halen? Mijn handen bevriezen.””
Ik keek naar haar lege handen.
Toen glimlachte ik, omdat glimlachen makkelijker is dan kerst beginnen met een ruzie.
Het huis van mijn vader
“Bij het kerstdiner hoorde ik mijn ouders mijn appartement van €350.000 aan de familie van mijn zus geven zonder het mij te vragen. Ik klapte en glimlachte. Toen verkocht ik het vóór oud en nieuw en verdween. In de ochtend stond er op mijn telefoon: “”79 gemiste oproepen.””
