belangrijk.
Het was een appartement met twee slaapkamers, met uitzicht op Lake Michigan – klein maar licht, met witte muren, oude eikenhouten vloeren en een smal balkon waar ik ook in november onder een dekentje koffie dronk. Ik had het gekocht op mijn vierentwintigste, na twee jaar van goedkope lunches en overgeslagen vakanties. Het was lelijk toen. Kapotte tegels in de keuken. Een badkamerventilator die klonk als een helikopter. Kastjes in de kleur van nat karton.
Ik heb het langzaam opgeknapt.
De ene salarisstrook na de andere.
Elke salarisverhoging ging naar
“Bij het kerstdiner hoorde ik mijn ouders mijn appartement van €350.000 aan de familie van mijn zus geven zonder het mij te vragen. Ik klapte en glimlachte. Toen verkocht ik het vóór oud en nieuw en verdween. In de ochtend stond er op mijn telefoon: “”79 gemiste oproepen.””
