vroeg werken,”” zei ik.
“”Het is Kerstmis, Maris. Probeer niet zo star te zijn.””
Brenner grinnikte. Talia keek hem aan alsof hij grappig was geweest.
Ik nam een slokje ijswater en liet het glas mijn handpalm koelen.
De maaltijd begon normaal. Misschien te normaal.
Pa vroeg Brenner naar een baankans die niet leek te bestaan. Mama vertelde Talia dat de kinderen te snel opgroeiden. Mijn tante Lorna prees de kalkoen tot mama deed alsof ze niet trots was. Mijn oom vroeg of ik nog steeds ‘dat financiële gedoe’ deed, terwijl
“Bij het kerstdiner hoorde ik mijn ouders mijn appartement van €350.000 aan de familie van mijn zus geven zonder het mij te vragen. Ik klapte en glimlachte. Toen verkocht ik het vóór oud en nieuw en verdween. In de ochtend stond er op mijn telefoon: “”79 gemiste oproepen.””
